Γιατί οι μεσογειακές κουζίνες φωτιάς χωρίζουν τη φλόγα από το κάρβουνο
Αν περάσετε δίπλα από μια ενεργή κουζίνα στη Μάλαγα, τη Νάπολη ή το Γκαζιαντέπ το σούρουπο, σπάνια θα μυρίσετε υγρό καπνό. Θα μυρίσετε αντίθετα καυτή πέτρα, ρητινώδη κλαδιά που καίγονται γρήγορα και ελαιόλαδο που πέφτει πάνω στο σίδερο τη στιγμή που σχηματίζεται η κρούστα. Σε όλη τη λεκάνη, οι έμπειροι μάγειρες της φωτιάς μοιράζουν την εργασία τους σε δύο σταθμούς: ένα κουτί καύσης, όπου τα ακατέργαστα κούτσουρα γίνονται καθαρό κάρβουνο, και μια εστία ψησίματος, όπου η ακτινοβολούμενη ενέργεια κάνει τη δουλειά της χωρίς αιθάλη.
Η κατανόηση των μεσογειακών εστιατορίων με ανοιχτή φωτιά ξεκινά με το να αναγνωρίσετε τι δουλειά πρέπει να κάνει η θερμότητα. Ένα calçot θέλει άμεση πορτοκαλί φλόγα για να φουσκώσει το χαρτώδες περίβλημά του· ένας ολόκληρος λυθρίνι σε espeto της Ανδαλουσίας ζητά ήπια, πλευρική θερμότητα που τροφοδοτείται από τον άνεμο· ένα φουσκωμένο ζυμωτό ψωμί lafa απαιτεί τη θερμική επαφή της πηλού μέσα σε θόλο taboon.