Dlaczego śródziemnomorskie kuchnie na ogniu oddzielają płomień od węgla
Jeśli o zmierzchu przejdziesz obok działającej kuchni w Malagi, Neapolu czy Gaziantep, rzadko poczujesz wilgotny dym. Zamiast tego poczujesz gorący kamień, żywicze gałązki szybko dopalające się do końca i oliwę uderzającą o żelazo w chwili, gdy tworzy się przypieczona skórka. W całym basenie doświadczeni kucharze przy ogniu dzielą pracę na dwa stanowiska: skrzynię do wypalania, gdzie surowe kłody zamieniają się w czysty węgiel, oraz łoże do gotowania, gdzie promieniowanie wykonuje swoją pracę bez sadzy.
Zrozumienie śródziemnomorskich restauracji na otwartym ogniu zaczyna się od rozpoznania, jaką pracę ma wykonać ciepło. calçot potrzebuje bezpośredniego pomarańczowego płomienia, by spęcherzyć swoją papierową łupinę; cała morska krasnopiórka na andaluzyjskim espeto wymaga łagodnego, bocznego ciepła podsycanego wiatrem; a pęcherzykowaty zakwas lafa wymaga przewodzącego uderzenia gliny wewnątrz kopuły taboon.